Ιδιορυθμίζοντας...

Υπό καθεστώς καλοκαιριού...

2006-06-19T15:36:00.000+03:00

To blog λειτουργεί υπό καθεστώς καλοκαιριού. Που σημαίνει ανανέωση! Νέο hosting (ο blogger δε μας έπεισε), νέο template, διαφορετική αύρα.

Για το φίλο Νίκο που διαμαρτύρεται, posts θα έχουμε στο νέο blog. Γιατί, δε μας φτάνει το καλοκαιρινό καθεστώς, έχουμε και δύο γυναίκες που μας βασανίζουν πλέον...

Ελπίζω μέχρι το τέλος της εβδομάδας να είμαστε έτοιμοι. Άντε γιατί και οι 4F περιμένουν το LAN! (Υπονοούμενο, σπόντα, μπηχτή, όπως θες πάρ'το Νίκο, το LAN να γίνει μόνο! :D)

Give me any three reasons!

2006-06-15T00:40:00.000+03:00

...παραφράζοντας το give me any five reasons που έλεγε κι ένας καθηγητής μου! Ελπίζω βέβαια να "έλεγε" μόνο, γιατί αν χρειαστεί να "λέει" και του χρόνου, την κάτσαμε. Εγώ δηλαδή την έκατσα, ο πληθυντικός για να απαλήνει (και με -υ άμα λάχει) τον πόνο.

Any three reasons λοιπόν για να μη γράφει κανείς στο blog του:

Καταρχάς περιμένω αυτό το περιβόητο LAN μπας και μπει μπρος το blog της τετράδας.

Κατα δεύτερον μου είχε λείψει τόσο το διαδίκτυο που έκανα αμέτρητα πράγματα. Μέχρι και dots στο Yahoo! (ξανά)έπαιξα!

Κατα τρίτον, και σημαντικότερον, πέρασα μια κρίση του στιλ "το κρατάς ή δεν το κρατάς;". Τελικά το κράτησα και θα το κρατήσω. Ίσως μετακομίσουμε κιόλλας, θα κάνω και το πρώτο μου web design (έτσι, στ'αγγλικά, αυτή τη στιγμή νιώθω κάποιος...) :P

Τώρα στα εκτός blog τι να πούμε; Εγώ δυστυχώς δεν έχω δικαιολογίες "έγραφε στις 10:30, ήταν 10:25 άρα θα μ'έστηνε στα ραντεβού" σαν τον φίλτατο Wii-θα-πάρω-μόνο-αν-η-νέα-κονσόλα-της-Microsoft-ονομάζεται-έτσι... Απέτυχα παταγωδώς. Μου την έσπασε ο τρόπος πάντως. Άμα δε γουστάρεις κοπελιά πες το καθαρά, μη πας να το παίξεις ευγενική κλπ...

Τέσπα, αυτά για αρχή...

Why does my heart feel so bad?

Κλειστόν λόγω εξετάσεων...

2006-04-29T14:19:00.000+03:00

Ξεκινάμε στις 23 αυτού του μήνα και τελειώνουμε στις 3 του επόμενου. Δυστυχώς πρέπει να διαβάσω αρκετά γιατί δεν είναι παιχνιδάκι οι Πανελλαδικές (sorry Νίκο!). Υπόσχομαι πάντως πως κατά τις 10 Ιούνη θα τα ξαναπούμε...

Καλά να περνάτε, με υγεία!

Βλέπω και ακούω!

2006-04-22T19:03:00.000+03:00

Έχω αυτό το blog 2 μήνες και 4 μέρες και δε σας έχω μιλήσει καθόλου για τη ζωή μου: μουσική και φωτογραφία.

"Η μουσική είναι η ζωή μου", πόσες φορές αλήθεια θα το έχει ακούσει ή διαβάσει. Δεν πίστευα πως μπορεί κάποιος να ζει τη μουσική, πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που δε ζουν παρά μόνο για τη μουσική. Μέχρι που δέθηκα με το Hip Hop. Φυσικά και δεν πρόκειται για συγκροτήματα όπως οι Goin' Through, ούτε για rappers όπως ο Μαζωνάκης. Πρόκειται για την "κρυμμένη" πλευρά αυτής της μουσικής. Πρόκεται για τους FF.C, για τους Razastarr, τους (παλιούς-καλούς) ΝΕΒΜΑ, για τους Active Member, για τη Sadahzinia (ναι Τάσο, Γιολάντα τη λένε...).

Θα ακουστεί υπερβολικό αλλά δεν είναι: αυτή η μουσική έχει την ικανότητα να διαμορφώνει χαρακτήρες. Μπορώ να πω πως ήμουν αρκετά συντηρητικός πριν καιρό. Όσον αφορά στη συμπεριφορά, στον τρόπο σκέψης, σχεδόν στα πάντα. Αυτή η μουσική όμως άλλαξε πολλά πράγματα. Απέκτησα ανατρεπτική σκέψη (πράγμα για το οποίο είμαι ευγνώμων και στον πατέρα μου), απέκτησα θάρρος (λιγάκι έστω), απέκτησα και λίγο πείσμα είναι η αλήθεια. Απέκτησα ίσως υπερβολική αυστηρότητα όσον αφορά σε θέματα σχέσεων, δε μου έχει βγει σε κακό όμως. Έμαθα τι σημαίνει φίλος και τι απλά γνωστός, έμαθα πόσο εύκολα κάποιος που (υποτίθεται) ανήκει στην πρώτη κατηγορία μπορεί να πάει στη δεύτερη. Έμαθα για το συμφέρον στις σχέσεις, για το πως μπορεί να γίνει ο κεντρικός άξονάς τους και για το πως (αν το αφήσουν φυσικά) μπορεί να τις σκοτώσει. Έμαθα και για εμένα: έμαθα να αναγνωρίζω τα καλά και τα κακά μου, να κρατάω τα καλά και να, προσπαθώ έστω, να αλλάξω τα κακά. Βρήκα όμως και έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράζομαι. Ανώνυμα μάλλον, πίσω από τη μάσκα του "Ιδιορυθμιστή", μπορώ να λέω αυτά που αισθάνομαι, χωρίς ντροπή, χωρίς ενδοιασμούς.

Γι'αυτό νομίζω πως αυτή η μουσική το αξίζει αυτό το post... Της το χρωστάω άλλωστε!

Από την άλλη υπάρχει και η φωτογραφία! M'έναν καθηγητή μου "τσακωνόμαστε" για το αν είναι τέχνη ή όχι η φωτογραφία. Ίσως δε μετράει και τόσο γιατί ξέρετε τι λέω; Μια εικόνα μπορεί ν'αποτυπώσει πολλά: στιγμές χαράς, λύπης, ανυπομονησίας, βαρεμάρας, θυμού... Δε μπορείς να ξεφύγεις με τίποτα γιατί ο ορισμός της στιγμής χάνει τη δύναμή του, ένα nanosecond γίνεται αιωνιότητα! Η φωτογραφία είναι υπέροχη, καλή ή κακή, θολή ή καθαρότατη, τραβηγμένη με υπομονή ή βιαστικά. Είναι υπέροχη διότι...μιλά! Καλός φωτογράφος δεν είμαι, ούτε κουβαλάω πάντα μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Είμαι όμως πιστός οπαδός του "μια εικόνα αξίζει ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ χίλιες λέξεις". Νομίζω πως μια εικόνα μπορεί να πει όσα δε μπορούν να πουν μαζί οι καλύτεροι ποιητές.

Άλλωστε πρώτα δημιουργείς μια εικόνα και μετά την περιγράφεις...

Ψέματα, ψέματα...

2006-04-22T18:24:00.000+03:00

Χθες έβαλα το "Some Rights Reserved" που βλέπετε πάνω δεξιά. Ενεργοποίησα και τα comments. Δύο διαδικασίες χρονοβόρες που χρειάστηκαν κόπο και ιδρώτα.

(εντάξει, υπερβάλω. Αλλά τελικά δεν είναι παιχνιδάκι η HTML...)

Πράγμα που σημαίνει πως κουράστηκα για το blog μου, το βοήθησα και το έκανα, μάλλον, καλύτερο. Δε θα έπρεπε να με βοηθήσει και αυτό να γίνω, μάλλον, καλύτερος άνθρωπος;

Έτσι κι έκανε: αποφάσισα χθες πως σήμερα θα γράψω για τις γιορτές (Χριστούγεννα, Πάσχα, Πρωτοχρονιά). Θα γράψω γιατί μου τη δίνουν, τι είναι αυτό που με ενοχλεί στο όλο σκηνικό.

(Που σημαίνει πως πρέπει να σκεφτώ τι είναι αυτό που με ενοχλεί, κάτι που δεν είχα κάνει μέχρι σήμερα!)

Σκέφτηκα (να λείπουν τα αστεία του στυλ "σοβαρά, το κάνεις κι αυτό;") λοιπόν και κατέληξα στο ότι με ενοχλεί το ψέμα. Με ενοχλεί που όλοι θυμούνται τους συγγενείς τους τότε και όχι κάποια άλλη μέρα, με ενοχλεί που όλοι θέλουν τότε (και μόνο τότε) να μάθουν πως πας στο σχολείο, που θα σπουδάσεις, γιατί δεν τρως, γιατί προτιμάς τον Μπάγεβιτς... Με ενοχλεί που πρέπει να ξυπνήσεις πρωΐ-πρωΐ, που πρέπει να μπουκωθείς με αρνί, που πρέπει να γυρίσεις τη σούβλα, που πρέπει να υποστείς το τραπέζωμα, που πρέπει, που πρέπει, που ΜΟΝΟ ΠΡΕΠΕΙ! (και ποτέ δε..."μου 'ρθε"...)

Δεν είναι τραγικό να μη θέλουμε να σουβλίσουμε αρνί μια οποιαδήποτε άλλη μέρα; Γιατί να μην πάμε στην εκκλησία μια άλλη μέρα; Δε λέω να μπερδέψουμε ή να μην κρατάμε έθιμα και παραδόσεις, προς Θεού.

Έθιμα και παραδόσεις όμως δε δημιουργήθηκαν από πρέπει...

Πάντως περνάμε καλά!

2006-04-20T22:35:00.000+03:00

Τις βόλτες μας τις πηγαίνουμε, τις πίτες μας τις τρώμε, τις αμπελοφιλοσοφικές συζητήσεις μας τις κάνουμε.

Μόνο που μας πιέζει ο χρόνος ρε γαμώτο. Μια ζωή έτσι αυτή η ιστορία. Θες να πάει λίγο πιο αργά, λίγο πιο γρήγορα, να σταματήσει...Τίποτα αυτός, εκεί! Όταν θες ένα απόγευμα να διαρκέσει όσο ένας αιώνας αυτός τρέχει σα να είναι σε κατοστάρι στους Ολυμπιακούς με αντιπάλους τον Κεντέρη και τον Μόρις Γκριν! Όταν πάλι θες 6 εβδομάδες να περάσουν σα να ήταν μια στιγμή αυτός αράζει του καλού καιρού! Έλεος πια, λυπήσου μας βρε χρόνε!

(Το μπάσκετ δεν το γλιτώνεις Μαυρίκη, τ'ακούς; Τρίτη 6/6/06 που τελειώνει και ο Κώστας με οικονομία ΘΑ (και αυτό το ΘΑ το λέω ως ΒΑΣΙΛΙΑΣ) παίξουμε. Ένα τεταρτάκι τουλάχιστον, έτσι για το γαμώτο δηλαδή!)

Είναι και το άλλο. Θυμάστε για τα ξεφυσήματα που έλεγα; Αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι νιώθουν έτσι για οποιονδήποτε λόγο. Όταν είναι στη δουλειά και τους πρήζει το αφεντικό, όταν δεν αντέχουν τις οικογενειακές μαζώξεις με θείους θείων που ρωτάνε τι βαθμούς βγάζεις, όταν παίζει η ομάδα τους μπάσκετ και στην τελευταία επίθεση πρέπει να βάλουν καλάθι, όταν βγαίνουν στο πρώτο τους ραντεβού, όταν κατουράνε στην τουαλέτα τους...

Να γκρινιάξω και λίγο σήμερα; Να γκρινιάξω, πως να μη γκρινιάξω, τι σόι Έλληνας είμαι;

Μπαίνω που λέτε στο site του Υπουργείου Αντιπαιδαγωγείας (κάποιοι το λένε και Παιδείας, ακόμη δεν έχω καταλάβει). Φάτσα η ευχή "Καλό Πάσχα". Ευχαριστούμε βρε! Μας υποχρεώσατε! Ο ορισμός του "δεν είμαι αυτό που λέω αλλά αυτό που κάνω". Αλλά ξέρω τι παίζει: είχαν γράψει "καλό πάσχα παρέα με τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερά σας" και κάποιος επιτήδειος hacker το έσβησε το υπόλοιπο του μηνύματος για να προκαλέσει ζημιά!

Πάνω που πήγα να πατήσω "publish post" άκουσα ξανά αυτό το...μελωδικότατο "Μήπως πεινάς;"...

Όχι ρε μάνα, δεν πεινάω! Ποτέ δεν πείναγα, από υποχρέωση τρώω τόσα χρόνια, για να είμαι μαζί με την οικογένεια στο τραπέζι...

Τάσο;

2006-04-16T13:03:00.000+03:00

Που 'σαι ρε Τασόόόόόό;

Στείλε κάνα μήνυμα με καμιά ρίμα να γουστάρουμε λίγο (και να δούμε πως είσαι ζωντανός δηλαδή!). Άντε ρε, έλεγξε τη φάση! :D

Σα δροσοσταλίδα...

2006-04-11T21:00:00.000+03:00

Γενικά απεχθάνομαι τη γκρίνια. Μ'ότι αυτή συνεπάγεται. Δηλαδή κακομοιριά, ξεφυσητά, αναστεναγμοί βαθιοί, βογκητά ατελείωτα. Τις τελευταίες μέρες όμως θέλω να ξεφυσήξω χωρίς σταματημό! Έχω τόσον αέρα μέσα μου που νομίζω πως αν πηδήσω ψηλά μπορώ να πετάξω, σαν αερόστατο.

Ο λόγος; Οι λόγοι μάλλον! Πρώτα απ'όλα οι Πανελλαδικοί (...Διαγωνισμοί, γιατί περί τέτοιων πρόκειται). Για τα Μαθηματικά μου ήξερα κάποια πράγματα, είχα γνώση των πράξεών μου. Αλλά η...αρρώστια εξαπλώθηκε στις ΑΟΔΕ και στον Προγραμματισμό! Αποδείξεις; Να φαν κι οι κότες: άλλες απαντήσεις σ'άλλες ερωτήσεις στις ΑΟΔΕ (το μεγάλο σπάσιμο είναι πως αν αυτές τις απαντήσεις τις έδινα στις σωστές ερωτήσεις θα ήταν πολύ καλά), "σαλάτα" οι εντολές στον Προγραμματισμό:

*Για i από 1 μέχρι 100 επαναλαβή! (Σας άρεσε έ; Κι εμένα...)
*Όσο Α<>0 τότε! (Κορυφαίο κι αυτό!)
*Γράψε "Δώσε την ηλικία"
Η (όχι, ξέρω να γράφω. Το -Η- είναι η μεταβλητή, ένα "Διάβασε" λείπει. :P)

Και όχι, κυρίες και κύριοι, όχι. Δε μου έφταναν όλα τ'άλλα, ο έρωτας πιστοποιήθηκε (δυστυχώς, μέχρι στιγμής, μόνο εκ μέρους μου). Είμαι ερωτευμένος.-

"...Χάραξε και δε νυστάζω, σκέφτομαι τι μου 'πες χθες
άσε με να σε κοιτάζω, κι άμα ξημερώσει ότι θες..."

(Το έγράψα με μπλε, είναι λέει το χρώμα της ελπίδας)

Τουλάχιστον για το θάρρος

2006-03-25T20:21:00.000+02:00

Πονεμένη ιστορία οι σχολικές γιορτές για επετείους σαν αυτή της 25ης Μαρτίου, δε συμφωνείτε; Φωνάζουμε για τις ανούσιες εκδηλώσεις με τα τραγουδάκια, τα ποιηματάκια, τον εθνικό ύμνο και όλα τα συναφή. Αλλά, πιστέψτε με, δε μας αρέσει ούτε το διαφορετικό. Μήπως τελικά δε μας αρέσει τίποτα;

Χθες λοιπόν που λέτε, αναγκάστηκα (όπως πολλοί άλλοι μαθητές, πολλές άλλες φορές) να παρακολουθήσω τη "γιορτή" του σχολείου μου. Με περίμενε, ευτυχώς, μια ευχάριστη έκπληξη. Ένας ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ (τα κεφαλαία δηλώνουν πως είναι ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ καθηγητής, δηλαδή νέος στο επάγγελμα, με όρεξη για δουλειά, φιλοδοξίες και ανοιχτό μυαλό, εκτός των άλλων) αποφάσισε να "ξεφύγει" από τα τετριμένα.

Αντί λοιπόν ν'ακούσω για τους παπάδες που κράτησαν ζωντανή την ελληνική γλώσσα, άκουσα για το μύθο του κρυφού σχολείου. Άκουσα δηλαδή πως κρυφό σχολείο...ΔΕΝ...

Αντί ν'ακούσω για τους ηρωϊσμούς του Κολοκοτρώνη (που παίζει να τον έγραψα ανορθόγραφα), άκουσα για το γεγονός πως η οικογένειά του πλούτισε από την επανάσταση...

Αντί ν'ακούσω για την εθνική συνείδηση που πρέπει να έχω, άκουσα για τους "Έλληνες" που ήταν πρώτα Βλάχοι, Αρβανίτες, Σουλιώτες και μετά Έλληνες...

Αντί ν'ακούσω για την λαϊκή επανάσταση, άκουσα για τα συμφέροντα που κρύβονταν πίσω από οποιαδήποτε κίνηση των "ηγετών" της επανάστασης...

Δε ξέρω πόσα από αυτά ισχύουν. Μερικά επιχειρήματα ήταν πειστικά, άλλα όχι. Δεν εξετάζω αυτό, ούτε γράφω για να αποκαταστήσω την αλήθεια. Γράφω για να επαινέσω το θάρρος του ΚΑΘΗΓΗΤΗ αυτού, που τόλμησε, όχι να το παίξει επαναστάτης, αλλά να κάνει κάτι διαφορετικό.

Νιώθω την υποχρέωση να το κάνω. Μια υποχρέωση που με βάραινε όσο έβλεπα άλλους μαθητές, δήθεν κουρασμένος από "τα ίδια και τα ίδια", να μην ενθαρρύνουν την ενέργεια αυτή.

Ελπίζω μόνο αυτή η αρχή να μην ήταν αυτόματα και το τέλος. Ελπίζω βασικά πως δεν ήταν καν η αρχή, αλλά η συνέχεια μιας αρχής που έχει ήδη γίνει. Ελπίζω να μην υπάρξει τέλος!

Ματιές που λένε πολλά...

2006-03-17T22:56:00.000+02:00

Μερικές φορές δε χρειάζονται κουβέντες. Τα λόγια είναι περιττά. Μια ματιά είναι αρκετή. Μια ματιά από αυτές που δε σου αφήνουν περιθώριο αντίδρασης. Δε σε αφήνουν καν να έχεις αμφιβολία. Είναι από αυτές τις ματιές που σε κάνουν να καταλάβεις πως μερικές φορές μπορείς με ένα μόνο βλέμμα να εκφράσεις θυμό, πανικό, ζήλια, φθόνο, μίσος, ντροπή, αγάπη, ειλικρίνια, εμπιστοσύνη...έρωτα...

Από αυτόν που στο μυαλό του καθενός είναι ριζωμένη βαθιά η ιδέα της αποτυχίας. Σα πρόβλεψη, σα να ξέρεις το πεπρωμένο σου (άσχετα που δεν πιστεύεις σ'αυτό). Αλλά είσαι αποφασισμένος να το παλέψεις, να ρισκάρεις, να χάσεις! Να στεναχωρηθείς μετά, αλλά να ετοιμαστείς για το νέο σου ταξίδι. Έρωτα μεταξύ ανθρώπων που δεν γνωρίζονται. Λένε ένα γειά, ανταλλάσουν μια ματιά και αυτό ήταν!

Κάθε φορά που τη βλέπω κάποια δύναμη προσπαθεί να μου ανοίξει τα χέρια και να τα κλείσει γύρω της. Αλλά, δόξα, κάποια άλλη καταφέρνει να τα συγκρατεί. Μαζί όμως καταφέρνει να με κάνει να αναρωτιέμαι συνέχεια...

Γιατί να μην της μιλάν κι εκείνης οι ματιές μου;

Τι κάνει τα blogs τόσο επιτυχημένα;

2006-02-19T19:27:00.000+02:00

Ομολογώ πως οι μόδες δε με εντυπωσιάζουν. Το αντίθετο μάλιστα, πολλές φορές γίνομαι πολέμιός τους. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απλά από αντίδραση! Να όμως που βρίσκομαι σήμερα να είμαι κομμάτι μιας μόδας.

Το μικρόβιο του δημοσιογράφου μπόλιαζε εδώ και καιρό μέσα μου. Για διάφορους λόγους αποφάσισα να μην ακολουθήσω αυτό το επάγγελμα (Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Υπολογιστών θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω). Πάντα όμως έβρισκα την ευκαιρία να γράψω κάνα άρθρο (εδώ κι εδώ). Αυτό είναι και ο λόγος που έστησα το blog αυτό. Το γράψιμο είναι κάτι που με γοητεύει, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχουν περιορισμοί (κάθε είδους).

Εκτός αυτής της ελευθερίας όμως, τα blogs έχουν και κάτι σημαντικότερο: την αμμεσότητα. Μπορείς να ζεις τα πράγματα και να τα γράφεις την ίδια στιγμή (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο blogger από τη Νέα Ορλεάνη που έγραφε για τον τυφώνα Κατρίνα τη στιγμή που αυτός διέλυε τα πάντα στο πέρασμά του). Μπορείς, τις περισσότερες φορές, να σχολιάσεις ότι δεις γραμμένο και, ξανά τις περισσότερες φορές, να πάρεις απάντηση. Μπορείς να δημοσιεύσεις κάθε σου σκέψη. Μπορείς να νευριάσεις, να ζηλέψεις, να γελάσεις, να κλάψεις, να πεισμώσεις, με μια εγγραφή σ'ένα blog. Αλλά αυτά τα αισθήματα μπορείς να τα εκφράσεις, ΑΜΕΣΑ.

Το ακόμη σημαντικότερο όμως, είναι πως δημιουργείς!

Γι'αυτό λοιπόν κι εγώ αποφάσισα να γίνω blogger, παρόλο που μισώ τις μόδες. Γιατί ίσως τελικά να γουστάρω κι εγώ τη μόδα όταν σημαίνει δημιουργία...

Υ.Γ: Άλλωστε blogs έχουν ο Tim Berners Lee, η Sofia, o Νίκος, γιατί να μην έχω κι εγώ;

Λίγη ετυμολογία για αρχή...

2006-02-18T23:12:00.000+02:00

ρυθμός (ο) ουσ. η διαδοχή κινήσεων κατά ορισμένα χρονικά διαστήματα || (στη μουσική και στην ποίηση) εναλλαγή φθόγγων ή ήχων σε κανονική τάξη
ρυθμιστής (o) ουσ. αυτός που ρυθμίζει, που κανονίζει τη λειτουργία ενός μηχανήματος, μιας ενέργειας ή ενός συνόλου δραστηριοτήτων
ρυθμίζω ρ. κάνω κάτι να κινείται ή να λειτουργεί ρυθμικά, τακτοποιώ, διευθετώ, ρεγουλάρω
ίδιος, -ια, -ιο επιθ. ατομικός, προσωπικός
ιδιορυθμία, (η) ουσ. ιδιαίτερος τρόπος ζωής ή σκέψης || ιδιάζουσα συμπεριφορά
ιδιόρυθμος, -η, -o επιθ. (ίδιος ρυθμός) που χαρακτηρίζεται από ιδιορυθμία, που έχει ιδιαίτερο τρόπο ζωής

Αυτά από το Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλος-Φυτράκης (δεν κάνω διαφήμιση, απλά όφειλα να το αναφέρω)

ιδιορυθμιστής (o) ουσ. αυτός που ρυθμίζει (ή προσπαθεί έστω) τα της ζωής του (και προφανώς είναι ιδιόρυθμος)

Αυτό είναι δική μου έμπνευση...

To blog αυτό λοιπόν είναι δημιουργία ενός ανθρώπου που είναι ιδιόρυθμος (το ξέρει αλλά του αρέσει) και προσπαθεί να είναι "ιδιορυθμιστής". Επίσης είναι αφιερωμένο σε όλους τους ιδιόρυθμους που έχουν το γνώθι σ'αυτόν και σ'όσους είναι, ή προσπαθούν να είναι, "ιδιορυθμιστές". (Αφήστε και κάνα σχόλιο όμως, έτσι;)