Ιδιορυθμίζοντας...

Σάββατο, Μαρτίου 25, 2006

Τουλάχιστον για το θάρρος

Πονεμένη ιστορία οι σχολικές γιορτές για επετείους σαν αυτή της 25ης Μαρτίου, δε συμφωνείτε; Φωνάζουμε για τις ανούσιες εκδηλώσεις με τα τραγουδάκια, τα ποιηματάκια, τον εθνικό ύμνο και όλα τα συναφή. Αλλά, πιστέψτε με, δε μας αρέσει ούτε το διαφορετικό. Μήπως τελικά δε μας αρέσει τίποτα;

Χθες λοιπόν που λέτε, αναγκάστηκα (όπως πολλοί άλλοι μαθητές, πολλές άλλες φορές) να παρακολουθήσω τη "γιορτή" του σχολείου μου. Με περίμενε, ευτυχώς, μια ευχάριστη έκπληξη. Ένας ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ (τα κεφαλαία δηλώνουν πως είναι ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ καθηγητής, δηλαδή νέος στο επάγγελμα, με όρεξη για δουλειά, φιλοδοξίες και ανοιχτό μυαλό, εκτός των άλλων) αποφάσισε να "ξεφύγει" από τα τετριμένα.

Αντί λοιπόν ν'ακούσω για τους παπάδες που κράτησαν ζωντανή την ελληνική γλώσσα, άκουσα για το μύθο του κρυφού σχολείου. Άκουσα δηλαδή πως κρυφό σχολείο...ΔΕΝ...

Αντί ν'ακούσω για τους ηρωϊσμούς του Κολοκοτρώνη (που παίζει να τον έγραψα ανορθόγραφα), άκουσα για το γεγονός πως η οικογένειά του πλούτισε από την επανάσταση...

Αντί ν'ακούσω για την εθνική συνείδηση που πρέπει να έχω, άκουσα για τους "Έλληνες" που ήταν πρώτα Βλάχοι, Αρβανίτες, Σουλιώτες και μετά Έλληνες...

Αντί ν'ακούσω για την λαϊκή επανάσταση, άκουσα για τα συμφέροντα που κρύβονταν πίσω από οποιαδήποτε κίνηση των "ηγετών" της επανάστασης...

Δε ξέρω πόσα από αυτά ισχύουν. Μερικά επιχειρήματα ήταν πειστικά, άλλα όχι. Δεν εξετάζω αυτό, ούτε γράφω για να αποκαταστήσω την αλήθεια. Γράφω για να επαινέσω το θάρρος του ΚΑΘΗΓΗΤΗ αυτού, που τόλμησε, όχι να το παίξει επαναστάτης, αλλά να κάνει κάτι διαφορετικό.

Νιώθω την υποχρέωση να το κάνω. Μια υποχρέωση που με βάραινε όσο έβλεπα άλλους μαθητές, δήθεν κουρασμένος από "τα ίδια και τα ίδια", να μην ενθαρρύνουν την ενέργεια αυτή.

Ελπίζω μόνο αυτή η αρχή να μην ήταν αυτόματα και το τέλος. Ελπίζω βασικά πως δεν ήταν καν η αρχή, αλλά η συνέχεια μιας αρχής που έχει ήδη γίνει. Ελπίζω να μην υπάρξει τέλος!

Παρασκευή, Μαρτίου 17, 2006

Ματιές που λένε πολλά...

Μερικές φορές δε χρειάζονται κουβέντες. Τα λόγια είναι περιττά. Μια ματιά είναι αρκετή. Μια ματιά από αυτές που δε σου αφήνουν περιθώριο αντίδρασης. Δε σε αφήνουν καν να έχεις αμφιβολία. Είναι από αυτές τις ματιές που σε κάνουν να καταλάβεις πως μερικές φορές μπορείς με ένα μόνο βλέμμα να εκφράσεις θυμό, πανικό, ζήλια, φθόνο, μίσος, ντροπή, αγάπη, ειλικρίνια, εμπιστοσύνη...έρωτα...

Από αυτόν που στο μυαλό του καθενός είναι ριζωμένη βαθιά η ιδέα της αποτυχίας. Σα πρόβλεψη, σα να ξέρεις το πεπρωμένο σου (άσχετα που δεν πιστεύεις σ'αυτό). Αλλά είσαι αποφασισμένος να το παλέψεις, να ρισκάρεις, να χάσεις! Να στεναχωρηθείς μετά, αλλά να ετοιμαστείς για το νέο σου ταξίδι. Έρωτα μεταξύ ανθρώπων που δεν γνωρίζονται. Λένε ένα γειά, ανταλλάσουν μια ματιά και αυτό ήταν!

Κάθε φορά που τη βλέπω κάποια δύναμη προσπαθεί να μου ανοίξει τα χέρια και να τα κλείσει γύρω της. Αλλά, δόξα, κάποια άλλη καταφέρνει να τα συγκρατεί. Μαζί όμως καταφέρνει να με κάνει να αναρωτιέμαι συνέχεια...

Γιατί να μην της μιλάν κι εκείνης οι ματιές μου;