Ιδιορυθμίζοντας...

Δευτέρα, Ιουνίου 19, 2006

Υπό καθεστώς καλοκαιριού...

To blog λειτουργεί υπό καθεστώς καλοκαιριού. Που σημαίνει ανανέωση! Νέο hosting (ο blogger δε μας έπεισε), νέο template, διαφορετική αύρα.

Για το φίλο Νίκο που διαμαρτύρεται, posts θα έχουμε στο νέο blog. Γιατί, δε μας φτάνει το καλοκαιρινό καθεστώς, έχουμε και δύο γυναίκες που μας βασανίζουν πλέον...

Ελπίζω μέχρι το τέλος της εβδομάδας να είμαστε έτοιμοι. Άντε γιατί και οι 4F περιμένουν το LAN! (Υπονοούμενο, σπόντα, μπηχτή, όπως θες πάρ'το Νίκο, το LAN να γίνει μόνο! :D)

Πέμπτη, Ιουνίου 15, 2006

Give me any three reasons!

...παραφράζοντας το give me any five reasons που έλεγε κι ένας καθηγητής μου! Ελπίζω βέβαια να "έλεγε" μόνο, γιατί αν χρειαστεί να "λέει" και του χρόνου, την κάτσαμε. Εγώ δηλαδή την έκατσα, ο πληθυντικός για να απαλήνει (και με -υ άμα λάχει) τον πόνο.

Any three reasons λοιπόν για να μη γράφει κανείς στο blog του:

Καταρχάς περιμένω αυτό το περιβόητο LAN μπας και μπει μπρος το blog της τετράδας.

Κατα δεύτερον μου είχε λείψει τόσο το διαδίκτυο που έκανα αμέτρητα πράγματα. Μέχρι και dots στο Yahoo! (ξανά)έπαιξα!

Κατα τρίτον, και σημαντικότερον, πέρασα μια κρίση του στιλ "το κρατάς ή δεν το κρατάς;". Τελικά το κράτησα και θα το κρατήσω. Ίσως μετακομίσουμε κιόλλας, θα κάνω και το πρώτο μου web design (έτσι, στ'αγγλικά, αυτή τη στιγμή νιώθω κάποιος...) :P

Τώρα στα εκτός blog τι να πούμε; Εγώ δυστυχώς δεν έχω δικαιολογίες "έγραφε στις 10:30, ήταν 10:25 άρα θα μ'έστηνε στα ραντεβού" σαν τον φίλτατο Wii-θα-πάρω-μόνο-αν-η-νέα-κονσόλα-της-Microsoft-ονομάζεται-έτσι... Απέτυχα παταγωδώς. Μου την έσπασε ο τρόπος πάντως. Άμα δε γουστάρεις κοπελιά πες το καθαρά, μη πας να το παίξεις ευγενική κλπ...

Τέσπα, αυτά για αρχή...

Why does my heart feel so bad?

Σάββατο, Απριλίου 29, 2006

Κλειστόν λόγω εξετάσεων...

Ξεκινάμε στις 23 αυτού του μήνα και τελειώνουμε στις 3 του επόμενου. Δυστυχώς πρέπει να διαβάσω αρκετά γιατί δεν είναι παιχνιδάκι οι Πανελλαδικές (sorry Νίκο!). Υπόσχομαι πάντως πως κατά τις 10 Ιούνη θα τα ξαναπούμε...
Καλά να περνάτε, με υγεία!

Σάββατο, Απριλίου 22, 2006

Βλέπω και ακούω!

Έχω αυτό το blog 2 μήνες και 4 μέρες και δε σας έχω μιλήσει καθόλου για τη ζωή μου: μουσική και φωτογραφία.

"Η μουσική είναι η ζωή μου", πόσες φορές αλήθεια θα το έχει ακούσει ή διαβάσει. Δεν πίστευα πως μπορεί κάποιος να ζει τη μουσική, πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που δε ζουν παρά μόνο για τη μουσική. Μέχρι που δέθηκα με το Hip Hop. Φυσικά και δεν πρόκειται για συγκροτήματα όπως οι Goin' Through, ούτε για rappers όπως ο Μαζωνάκης. Πρόκειται για την "κρυμμένη" πλευρά αυτής της μουσικής. Πρόκεται για τους FF.C, για τους Razastarr, τους (παλιούς-καλούς) ΝΕΒΜΑ, για τους Active Member, για τη Sadahzinia (ναι Τάσο, Γιολάντα τη λένε...).

Θα ακουστεί υπερβολικό αλλά δεν είναι: αυτή η μουσική έχει την ικανότητα να διαμορφώνει χαρακτήρες. Μπορώ να πω πως ήμουν αρκετά συντηρητικός πριν καιρό. Όσον αφορά στη συμπεριφορά, στον τρόπο σκέψης, σχεδόν στα πάντα. Αυτή η μουσική όμως άλλαξε πολλά πράγματα. Απέκτησα ανατρεπτική σκέψη (πράγμα για το οποίο είμαι ευγνώμων και στον πατέρα μου), απέκτησα θάρρος (λιγάκι έστω), απέκτησα και λίγο πείσμα είναι η αλήθεια. Απέκτησα ίσως υπερβολική αυστηρότητα όσον αφορά σε θέματα σχέσεων, δε μου έχει βγει σε κακό όμως. Έμαθα τι σημαίνει φίλος και τι απλά γνωστός, έμαθα πόσο εύκολα κάποιος που (υποτίθεται) ανήκει στην πρώτη κατηγορία μπορεί να πάει στη δεύτερη. Έμαθα για το συμφέρον στις σχέσεις, για το πως μπορεί να γίνει ο κεντρικός άξονάς τους και για το πως (αν το αφήσουν φυσικά) μπορεί να τις σκοτώσει. Έμαθα και για εμένα: έμαθα να αναγνωρίζω τα καλά και τα κακά μου, να κρατάω τα καλά και να, προσπαθώ έστω, να αλλάξω τα κακά. Βρήκα όμως και έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράζομαι. Ανώνυμα μάλλον, πίσω από τη μάσκα του "
Ιδιορυθμιστή", μπορώ να λέω αυτά που αισθάνομαι, χωρίς ντροπή, χωρίς ενδοιασμούς.

Γι'αυτό νομίζω πως αυτή η μουσική το αξίζει αυτό το post... Της το χρωστάω άλλωστε!

Από την άλλη υπάρχει και η φωτογραφία! M'έναν καθηγητή μου "τσακωνόμαστε" για το αν είναι τέχνη ή όχι η φωτογραφία. Ίσως δε μετράει και τόσο γιατί ξέρετε τι λέω; Μια εικόνα μπορεί ν'αποτυπώσει πολλά: στιγμές χαράς, λύπης, ανυπομονησίας, βαρεμάρας, θυμού... Δε μπορείς να ξεφύγεις με τίποτα γιατί ο ορισμός της στιγμής χάνει τη δύναμή του, ένα nanosecond γίνεται αιωνιότητα! Η φωτογραφία είναι υπέροχη, καλή ή κακή, θολή ή καθαρότατη, τραβηγμένη με υπομονή ή βιαστικά. Είναι υπέροχη διότι...μιλά! Καλός φωτογράφος δεν είμαι, ούτε κουβαλάω πάντα μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Είμαι όμως πιστός οπαδός του
"μια εικόνα αξίζει ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ χίλιες λέξεις". Νομίζω πως μια εικόνα μπορεί να πει όσα δε μπορούν να πουν μαζί οι καλύτεροι ποιητές.

Άλλωστε πρώτα δημιουργείς μια εικόνα και μετά την περιγράφεις...

Ψέματα, ψέματα...

Χθες έβαλα το "Some Rights Reserved" που βλέπετε πάνω δεξιά. Ενεργοποίησα και τα comments. Δύο διαδικασίες χρονοβόρες που χρειάστηκαν κόπο και ιδρώτα.

(εντάξει, υπερβάλω. Αλλά τελικά δεν είναι παιχνιδάκι η HTML...)


Πράγμα που σημαίνει πως κουράστηκα για το blog μου, το βοήθησα και το έκανα, μάλλον, καλύτερο. Δε θα έπρεπε να με βοηθήσει και αυτό να γίνω, μάλλον, καλύτερος άνθρωπος;

Έτσι κι έκανε: αποφάσισα χθες πως σήμερα θα γράψω για τις γιορτές (Χριστούγεννα, Πάσχα, Πρωτοχρονιά). Θα γράψω γιατί μου τη δίνουν, τι είναι αυτό που με ενοχλεί στο όλο σκηνικό.

(Που σημαίνει πως πρέπει να σκεφτώ τι είναι αυτό που με ενοχλεί, κάτι που δεν είχα κάνει μέχρι σήμερα!)

Σκέφτηκα (να λείπουν τα αστεία του στυλ "σοβαρά, το κάνεις κι αυτό;") λοιπόν και κατέληξα στο ότι με ενοχλεί το ψέμα. Με ενοχλεί που όλοι θυμούνται τους συγγενείς τους τότε και όχι κάποια άλλη μέρα, με ενοχλεί που όλοι θέλουν τότε (και μόνο τότε) να μάθουν πως πας στο σχολείο, που θα σπουδάσεις, γιατί δεν τρως, γιατί προτιμάς τον Μπάγεβιτς... Με ενοχλεί που πρέπει να ξυπνήσεις πρωΐ-πρωΐ, που πρέπει να μπουκωθείς με αρνί, που πρέπει να γυρίσεις τη σούβλα, που πρέπει να υποστείς το τραπέζωμα, που πρέπει, που πρέπει, που ΜΟΝΟ ΠΡΕΠΕΙ! (και ποτέ δε..."μου 'ρθε"...)

Δεν είναι τραγικό να μη θέλουμε να σουβλίσουμε αρνί μια οποιαδήποτε άλλη μέρα; Γιατί να μην πάμε στην εκκλησία μια άλλη μέρα; Δε λέω να μπερδέψουμε ή να μην κρατάμε έθιμα και παραδόσεις, προς Θεού.

Έθιμα και παραδόσεις όμως δε δημιουργήθηκαν από πρέπει...

Πέμπτη, Απριλίου 20, 2006

Πάντως περνάμε καλά!

Τις βόλτες μας τις πηγαίνουμε, τις πίτες μας τις τρώμε, τις αμπελοφιλοσοφικές συζητήσεις μας τις κάνουμε.

Μόνο που μας πιέζει ο χρόνος ρε γαμώτο. Μια ζωή έτσι αυτή η ιστορία. Θες να πάει λίγο πιο αργά, λίγο πιο γρήγορα, να σταματήσει...Τίποτα αυτός, εκεί! Όταν θες ένα απόγευμα να διαρκέσει όσο ένας αιώνας αυτός τρέχει σα να είναι σε κατοστάρι στους Ολυμπιακούς με αντιπάλους τον Κεντέρη και τον Μόρις Γκριν! Όταν πάλι θες 6 εβδομάδες να περάσουν σα να ήταν μια στιγμή αυτός αράζει του καλού καιρού! Έλεος πια, λυπήσου μας βρε χρόνε!

(Το μπάσκετ δεν το γλιτώνεις Μαυρίκη, τ'ακούς; Τρίτη 6/6/06 που τελειώνει και ο Κώστας με οικονομία ΘΑ (και αυτό το ΘΑ το λέω ως ΒΑΣΙΛΙΑΣ) παίξουμε. Ένα τεταρτάκι τουλάχιστον, έτσι για το γαμώτο δηλαδή!)

Είναι και το άλλο. Θυμάστε για τα ξεφυσήματα που έλεγα; Αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι νιώθουν έτσι για οποιονδήποτε λόγο. Όταν είναι στη δουλειά και τους πρήζει το αφεντικό, όταν δεν αντέχουν τις οικογενειακές μαζώξεις με θείους θείων που ρωτάνε τι βαθμούς βγάζεις, όταν παίζει η ομάδα τους μπάσκετ και στην τελευταία επίθεση πρέπει να βάλουν καλάθι, όταν βγαίνουν στο πρώτο τους ραντεβού, όταν κατουράνε στην τουαλέτα τους...

Να γκρινιάξω και λίγο σήμερα; Να γκρινιάξω, πως να μη γκρινιάξω, τι σόι Έλληνας είμαι;

Μπαίνω που λέτε στο site του Υπουργείου Αντιπαιδαγωγείας (κάποιοι το λένε και Παιδείας, ακόμη δεν έχω καταλάβει). Φάτσα η ευχή "Καλό Πάσχα". Ευχαριστούμε βρε! Μας υποχρεώσατε! Ο ορισμός του "δεν είμαι αυτό που λέω αλλά αυτό που κάνω". Αλλά ξέρω τι παίζει: είχαν γράψει "καλό πάσχα παρέα με τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερά σας" και κάποιος επιτήδειος hacker το έσβησε το υπόλοιπο του μηνύματος για να προκαλέσει ζημιά!

Πάνω που πήγα να πατήσω "publish post" άκουσα ξανά αυτό το...μελωδικότατο "Μήπως πεινάς;"...

Όχι ρε μάνα, δεν πεινάω! Ποτέ δεν πείναγα, από υποχρέωση τρώω τόσα χρόνια, για να είμαι μαζί με την οικογένεια στο τραπέζι...

Κυριακή, Απριλίου 16, 2006

Τάσο;

Που 'σαι ρε Τασόόόόόό;

Στείλε κάνα μήνυμα με καμιά ρίμα να γουστάρουμε λίγο (και να δούμε πως είσαι ζωντανός δηλαδή!). Άντε ρε, έλεγξε τη φάση! :D

Τρίτη, Απριλίου 11, 2006

Σα δροσοσταλίδα...

Γενικά απεχθάνομαι τη γκρίνια. Μ'ότι αυτή συνεπάγεται. Δηλαδή κακομοιριά, ξεφυσητά, αναστεναγμοί βαθιοί, βογκητά ατελείωτα. Τις τελευταίες μέρες όμως θέλω να ξεφυσήξω χωρίς σταματημό! Έχω τόσον αέρα μέσα μου που νομίζω πως αν πηδήσω ψηλά μπορώ να πετάξω, σαν αερόστατο.

Ο λόγος; Οι λόγοι μάλλον! Πρώτα απ'όλα οι Πανελλαδικοί (...Διαγωνισμοί, γιατί περί τέτοιων πρόκειται). Για τα Μαθηματικά μου ήξερα κάποια πράγματα, είχα γνώση των πράξεών μου. Αλλά η...αρρώστια εξαπλώθηκε στις ΑΟΔΕ και στον Προγραμματισμό! Αποδείξεις; Να φαν κι οι κότες: άλλες απαντήσεις σ'άλλες ερωτήσεις στις ΑΟΔΕ (το μεγάλο σπάσιμο είναι πως αν αυτές τις απαντήσεις τις έδινα στις σωστές ερωτήσεις θα ήταν πολύ καλά), "σαλάτα" οι εντολές στον Προγραμματισμό:

*Για i από 1 μέχρι 100 επαναλαβή! (Σας άρεσε έ; Κι εμένα...)
*Όσο Α<>0 τότε! (Κορυφαίο κι αυτό!)
*Γράψε "Δώσε την ηλικία"
Η (όχι, ξέρω να γράφω. Το -Η- είναι η μεταβλητή, ένα "Διάβασε" λείπει. :P)

Και όχι, κυρίες και κύριοι, όχι. Δε μου έφταναν όλα τ'άλλα, ο έρωτας πιστοποιήθηκε (δυστυχώς, μέχρι στιγμής, μόνο εκ μέρους μου). Είμαι ερωτευμένος.-

"...Χάραξε και δε νυστάζω, σκέφτομαι τι μου 'πες χθες
άσε με να σε κοιτάζω, κι άμα ξημερώσει ότι θες..."


(Το έγράψα με μπλε, είναι λέει το χρώμα της ελπίδας)